Në një peizazh bashkëkohor urban, ndjekim historinë e çuditshme të një europiani, i cili rrëmbehet nga dy terroristë islamikë sepse ai këmbëngul që t’u heqë burkat nga koka grave myslimane në Paris. Ndërkohë, si në një përrallë e së kaluarës, në një histori paralele, një ushtar osman merr urdhër nga Sulltani që t’u shpërndajë burka grave ballkanike të sapo-konvertuara. “Shkatërrimi i Kullës Eifel” është një alternativë ndaj fiksimit të mediave kryesore mbi burkën; shfaqja hap një diskurs mbi çështjen më thelbësore – të njohësh dhe të kuptosh dramën e tjetrit.

“Kjo shfaqje ka në thelb një histori dashurie të tmerrshme dhe përmban elemente përrallore. Satira politike vihet përballë motiveve të ndryshme poetike. José është një pasardhës i Orfeut; edhe ai e humb gruan e tij duke e parë. Një figurë si fantazmë e quajtur ‘Osmani i Ri’ endet në ëndrrat e Aishës – një ushtar i shekullit XIX i sulltanit osman Abdul Hamid II, misioni i të cilit është t’i mbulojë gratë e Evropës.”

“Dy fate paralele ku temat e dashurisë fizike, lakuriqësisë dhe fesë myslimane ndërthuren së bashku. Në këtë shtohet edhe një element humoristik: ndërtimi dhe më pas shembja e një Kulle Eiffel miniaturë të bërë nga shkrepset, një përfaqësim simbolik i një sulmi të projektuar terrorist. Një tekst i gëzueshëm ku gjenden skena burleske, si ajo ku dy terroristët e paraqitur si xhihadistë qesharakë ndërpresin një shfaqje teatrore, skena shumë më të rënda si një episod torture në Pakistan, monologje të grave mbi mbajtjen e velit, si dhe rrëfimi më i butë i Osmanit kur takon Marian dhe zbulon dashurinë.”